آن‌وقت‌ها مردم طور دیگری اسکی می‌کردند؛ چوب اسکی‌ واقعا چوبی بود و خبری از فیکس و این تکنولوژی‌های جدید نبود. دو کمربند چرمی و یک فنر تسمه‌ای کفش را روی چوب ثابت نگه‌می‌داشت و لباس‌ها هم مثل لباس‌های امروزی چند لایه نداشت، همان لباس گرم زمستانی بود به‌اضافه کلاه، شال و دستکش. اگر عکس‌های قدیمی‌ پیست «آبعلی» را ببینید، از همان تصاویر سیاه و سفید هم متوجه تفاوت دیروز و امروز این ورزش می‌شوید؛ در پیستی که قدیمی‌ترین پیست اسکی ایران شناخته می‌شود.

اسکی نوین در آبعلی همزمان با ساخت قدیمی‌ترین هتل بتونی ایران در آنجا آغاز شد؛ هتل «شالوزنه» در سال ۱۳۱۶ رسما کارش را آغاز کرد و برای سال‌ها میزبان اسکی‌بازان پایتخت شد. امروز اما نه درهای هتل باز است و نه شیوه اسکی‌بازان به روال سابق. اما این پیست  هنوز هم برای اسکی‌بازان و حتی آماتورهایی که عاشق برف‌ و سرسره‌بازی هستند، یک محل مناسب است.

 

تیوپ ممنوع

تیوپ‌‌سواری در آبعلی رسما ممنوع است و باید دور آن را خط بکشید. اگرچه سرعت بالای تیوپ‌ روی برف بسیار لذت‌بخش است اما وقتی به انتهای شیب‌ها می‌رسد، به ناامن‌ترین وسیله روی برف تبدیل می‌شود. ممکن است خودتان به شدت به جایی برخورد کنید یا به عابری بزنید و به هوا پرتش کنید. خطر ضربه مغزی و قطع نخاع برای تیوپ‌سوارها و تمام عابران پیست بالاست.

بعد از آبعلی

برای رسیدن به پیست باید در جاده هراز شهرهای بومهن، رودهن و آبعلی را پشت سر بگذارید. نرسیده به امامزاده هاشم، در سمت راست جاده، پیست و اسکی‌بازان را خواهید دید. می‌توانید خودرو را در پارکینگ پارک کنید و پیاده راه‌بیفتید.

اسکی صحرایی

تفریح: پیست آبعلی چهار بخش دارد؛ پیست تربیت‌بدنی که متعلق به فدراسیون اسکی است و دو تله‌اسکی بشقابی دارد که فعلا یکی از آنها چهار تله‌اسکی دیگر متعلق به بخش خصوصی است، پیست افشار دو تله‌اسکی بشقابی دارد و برای استفاده از آنها به صورت تمام‌روز باید ۶هزار و ۵۰۰ تومان پرداخت‌کنید. پیست اسکی خلیل عباسی هم که یک تله‌اسکی بشقابی دارد و یک بالابر کلنگی که برای استفاده از آنها به صورت تمام‌روز باید ۵هزار تومان پرداخت کنید.

وسیله دیگری که در دیگر پیست‌های اسکی استان تهران وجود ندارد، یک لژ خانوادگی است که می‌تواند حداکثر تا ۱۵ نفر را به بالاترین نقطه پیست برساند. این وسیله، یک سورتمه بزرگ است که برای سوار شدن به آن برای هر نفر باید ۲هزار و ۵۰۰ تومان بپردازید.

 

آموزش: پیست اسکی آبعلی مانند بقیه پیست‌ها، مدرسه اسکی دارد که برای آموزش اسکی باید به آن مراجعه کرد؛ البته نباید انتظار اتاق و کلاس داشته‌باشید، اینجا همه‌چیز صحرایی است. تمام مربیان این پیست دارای کارت مربیگری از فدراسیون اسکی هستند و مطابق با تعرفه فدراسیون برای هر ساعت آموزش بین ۸ تا ۱۵ هزار تومان از ورزشکاران دریافت می‌کنند. شیب مناسب این پیست و دسترسی آسان به آنجا، باعث شده تا بسیاری از مربی‌ها برای شروع، پیست آبعلی را پیشنهاد دهند.

تفریح: هتل تاریخی آبعلی کاملا تخریب‌شده و رستوران و ساختمان مجهزی در این پیست وجود ندارد. مجموعه‌ای آلاچیق‌ در پیست هست که می‌توانید غذا را در یکی از آنها بخورید یا میان‌وعده‌ها را مهمان آنها باشید. اگر هم تمایلی به اسکی ندارید، می‌توانید پشت میزها بنشینید و ورزشکارها را تماشا کنید. پیست آبعلی زمستان، یک ایستگاه درمانی سیار هم دارد که در صورت مصدومیت می‌توانید به آن مراجعه کنید.

همشهری سرزمین من/شماره ۱۰/بهنام موذن؛ عکس: مهدی نصرتی: